Een berichtje in mijn digitale Amerikaanse (NY Times-) krant deze morgen.
Ik ben geen bourbondrinker, maar het was toch even slikken.
Meteen wakker! En het was pas tien uur in de ochtend.
Jim Beam, een naam die met knopen en schakels aan het begrip ‘Bourbon whiskey’ verbonden is, besliste om de productie van Bourbon in zijn belangrijkste fabriek in Clermont in Kentucky (die toch een derde van al hun whiskey produceert) vanaf 1 januari stil te leggen.
Voorlopig … tot eind 2026.
Ze zullen van de gelegenheid gebruikmaken om ‘verbeteringen aan te brengen aan het terrein’!
Kom, kom …
Een paar maanden geleden legde Diageo zijn Cascade Hollow-fabriek in Tullahoma, Tennessee, waar George Dickel Tennessee whiskey wordt geproduceerd, ook al stil. En de Garrard County Distilling Co. in Kentucky en Uncle Nearest in Tennessee kregen een curator ‘aangeboden’ om de zaken af te handelen.
Volgens de Distillers’ Association in Kentucky liggen in die county alleen al meer dan zestien miljoen vaten bourbon te rijpen. Een ‘klein’ bijkomend detail: de staat heft een belasting op ‘liggende vaten’. In 2025 moesten de distillateurs in Kentucky daarvoor alleen al 75 miljoen dollar ophoesten. Een kwart meer dan het jaar ervoor. Het aantal ‘liggende vaten’ stijgt met de dag. De goegemeente zit er duidelijk veel minder op te wachten. In sommige provincies van Canada is het, sinds de lente, zelfs verboden om Amerikaanse distillaten te verkopen. En de tarievenoorlog met de rest van de wereld doet er ook niet veel goeds aan.
Toen corona over de wereld heerste, werd gretig naar whiskey gegrepen in Amerika en producenten voerden de productie vrolijk op. Maar de geschiedenis herhaalt zich en maakt daarbij de gekste sprongen … en de mentaliteit schijnt te veranderen. Waarnemers stellen vast dat heel wat whiskyliefhebbers minder naar de fles grijpen, maar meer naar duurdere whisky’s vragen dan de klassiekers waar ze vroeger om gingen.
Dat stelt tot nadenken. Suntory Global Spirits, de eigenaar van Jim Beam, stelt in Kentucky meer dan duizend mensen te werk en kijkt bezorgd uit naar wat 2026 zal brengen. Langetermijnplanning, een begrip dat in de whiskywereld ononderbroken om de hoek komt kijken, wordt moeilijker en moeilijker in een markt vol grillige tarieven en onvoorspelbare bokkensprongen van hogerhand.
Hoewel Amerika in de jaren zestig ook al zo’n verhakkeld vraag-aanbodverhouding kende en er later weer bovenop kwam, wijzen de bevindingen van vandaag toch echt niet op een goed teken.
De Amerikanen kennen een gezegde dat stelt: ‘What Happens in Vegas, Stays in Vegas …’.
Laten we hopen dat dit ook voor Kentucky geldt.
