Red de Green Welly

by | 18 september 2026

Wie vanuit Crianlarich over de A82 richting Oban of Glencoe rijdt, moet halverwege in Tyndrum stoppen. Ik schrijf ‘moet’, want het is een must. Tyndrum zou je, in je jeugdige onstuimigheid, kunnen omschrijven als ‘vier huizen en een staak’. Dat is niet alleen verkeerd, maar ook beledigend. Want Tyndrum is veel meer dan dat!

Je hebt er namelijk ‘The Green Welly Stop’.

Als je aan de ‘The Green Welly Stop’ achteloos voorbijrijdt, besef je niet wat je mist.

Je vindt er gewoon alles wat Schotland te bieden heeft: van koelkastmagneetjes tot kleurrijke tartanmutsen waar ros ‘haar’ onderuit hangt. Vroeger kon je er ook een zakje ‘kyloe-snoep’ kopen, maar dat doen ze nu niet meer. Niet dat het geen succes was, integendeel. Maar het was toen de bedoeling dat je, eenmaal weer buiten, die snoepjes aanbood aan Hamish, de ‘highland cow’ met zijn schitterende froufrou en zijn tachtig centimeter lange horens, die naast de parking elke bezoeker begroette. Een prachtbeest. Maar Hamish wisselde, een paar jaar geleden al, het tijdelijke met het eeuwige. Vandaar.

Je vindt er natuurlijk ook de echte ‘Dunlop Pricemastor Wellington Boots’ (voor £ 15,50, mocht het je interesseren). Want de ‘welly’ (niet te verwarren met ‘the willy’, wat iets heel anders betekent voor de Brit) in de naam van de shop verwijst naar de legendarische groene rubberen laarzen, waar we allemaal wellicht ooit mee in aanraking kwamen. Die groene waterdichte slobberaars, waar je voeten in bevroren, zijn genoemd naar de hertog van Wellington. Die hertog versloeg Napoleon in Waterloo. Na de veldslag waren zijn lederen laarzen enkel nog goed om weg te gooien en daarom liet hij er, voor het geval er nog eens een veldslag zou volgen, gewoon rubberen kopieën van maken.

Maar, en nu komt het …

‘The Green Welly Stop’ staat te koop. Na meer dan een halve eeuw. En niemand hapt toe. Er is nochtans ook een restaurant aan verbonden, een café, tankstation, kledingzaak, een zaak met Schotse etenswaren, toiletten, douches, oplaadpalen en nog veel meer. Maar niemand.

’s Nachts word ik soms gillend wakker, omdat ik droomde dat de ‘Welly’, bij gebrek aan kopers, voor eeuwig dichtmoest. Gruwelijk. Want ik hou van ‘The Green Welly Stop’.

Want, helemaal achterin de winkel, zit een specifieke whiskyspeciaalzaak verscholen. Met verkopers die weten waarover ze praten.

En enkel daar vond ik mijn Muckle Fluga whisky! Een van mijn favoriete whisky’s.

Een mysterieuze whisky weliswaar.

De naam alleen al! De naam had al een belletje moeten doen rinkelen: Muckle Fluga is een piepklein rotseiland, met een vuurtorentje, ten noorden van het eiland Unst, een deel van de Shetlands. Vóór de automatisering van de vuurtoren, was dit de noordelijkst bewoonde plaats van Groot-Brittannië. Maar ook dat ene zinnetje op het flessenlabel: ‘Overwintered in Shetland’.

Op de Shetlands tellen we twee distilleerderijen: Saxa Vord en Lerwick Distillery. De eerste (en de oudste) produceert enkel gin, terwijl de nog vrij jonge Lerwick Distillery (gestart in 2024) het moet redden met het blenden van aangekochte whisky’s. Zelf plannen ze hun eerste fles malt pas na 2030.

Maar waar overwintert mijn Muckle Fluga dan? Oorspronkelijk vermeldde het label dat de whisky op Unst in een grot overwinterde. ‘Grot’ is tegenwoordig vervangen door ‘op een verborgen locatie’. Ik vroeg het op de Shetlands aan iedereen die maar wilde luisteren, maar zonder resultaat.

De geschiedenis van Muckle Fluga zit dus vol gaten.

Toch weten we waar het begon: in 2002 werd in Londen de Blackwood Distillers opgericht. Die wilden op Unst een nieuwe distilleerderij beginnen, maar die kwam er nooit. Intussen produceerden ze thuis wat gin en creëerden ze een eigen blended malt, met distillaten uit Speyside: Muckle Flugga whisky! Zes jaar later ging Blackwood failliet. Catfirth Ltd, een bedrijf met whiskyplannen, kocht de Blackwood-voorraden op. Inbegrepen de overwinterende Muckle Flugga-whisky. Maar ook met Catfirth Ltd liep het in 2014 mis. Wat er dan gebeurde, is een washback vol vraagtekens.  

Mijn voorraad Muckle Fluga is uitgeput. En ‘The Green Welly’ raakt maar niet verkocht.

Is er dan niemand die medelijden heeft?

Fernand Dacquin

Fernand Dacquin

Gepassioneerd journalist en auteur van meerdere whiskyboeken. Als Keeper of the Quaich is Fernand internationaal erkend als whiskyambassadeur en weet hij als geen ander verhalen, geschiedenis en smaken tot leven te brengen.