Een zekere Archibald, die eind zeventiende eeuw een pub had aan de oevers van Loch Fyne, zou nooit de geschiedenisboeken gehaald hebben, had hij zich in stilte blijven bezighouden met het tappen van biertjes. Maar dat deed hij niet. Hij vermoordde tussendoor Duncan Campbell, een landeigenaar, die Archies vader van zijn landgoed had verdreven.
Een moord was in Schotland in die tijd niet meteen iets waar je bij stilstond. Vooral in dit geval: het slachtoffer was een Campbell, en dat was een naam die bij veel Schotten heel weinig sympathie opriep. Vooral de McDonalds konden met een Campbell moeilijk door één deur. Daar zat een eeuwenoude vete achter, waar ik nu niet op inga.
Maar Archibald was geen McDonald.
Hij was een MacPhun.
Daar blijven we toch even bij stilstaan en geven onze gedachten de vrije loop.
Het leven begint voor iedereen heel gek: je kunt de wieg waarin je geboren wordt niet kiezen (wat jammer is, want de juiste wieg kan heel belangrijk zijn), evenmin kies je de naam waarmee je daarna door het leven moet.
Bij dat laatste punt had Archibald ogenschijnlijk geluk: zijn vader heette MacPhun. Je weet dat ‘ph’ in Gaelisch wordt uitgesproken als ‘f’. Dus: mac-fun.
Kijk, met die naam moet het leven toch een lachertje worden. Fun … fun … fun …
Nee. Vergeet het.
Ze hebben Archibald MacPhun uiteindelijk opgehangen. En dat is helemaal niet fun.
Maar … nu komt het mooiste deel van het verhaal.
Archie MacPhun wordt gehangen aan een speciaal opgerichte galg, voor het gerechtsgebouw in Inverary. Alles verloopt volgens programma en Archie blaast zijn laatste adem uit. Voor zover dat in dergelijke omstandigheden mogelijk is.
’s Anderendaags roeit mevrouw MacPhun, zijn net bevallen echtgenote, met een bootje Loch Fyne over om het lichaam van haar man op te halen. Het was de bedoeling om hem aan de andere kant van het meer, in hun dorp Strachur, te begraven.
Bij het terug naar huis roeien merkt de vrouw dat Archie plots beweegt. En niet zomaar eventjes; hij opent traag de ogen en fluistert iets onverstaanbaars. Dat laatste is begrijpelijk, waarschijnlijk een neveneffectje van de strop. Maar hij leeft!
En nu komt het: ze haalt vliegensvlug een heupflesje whisky van onder haar rok, giet een dubbele dram in een bekertje (dat ze ook onder de rok had) en mengt de inhoud met een flinke scheut verse moedermelk uit haar linkerborst. Foodpairing avant la lettre.
Archie neemt de beker met beide handen en giet de inhoud in één keer naar binnen. Tien seconden later springt hij recht, grijpt de roeispanen en roeit zingend naar huis. Hij is gered. Omdat je in Schotland geen twee keer mag opgehangen worden, was hij meteen ook een vrij man.
Welke lessen moeten we hieruit trekken?
1. Mevrouw MacPhun komt de eer toe om ‘De moeder van de Foodpairing’ te worden genoemd. We zijn in 1691, een nieuwe belangrijke datum voor alle whiskyboeken.
2. Foodpairing doe je alleen maar als je tafelgenooit eerst opgehangen is. In alle andere gevallen geniet je eerst van je whisky en daarna van je eten. Als je die twee mengt, krijg je iets meer van het ene en iets minder van het andere. Maar de som is nooit gelijk aan het totaal van de delen.
3. Als je op zoek bent naar een vrouw, neem een Schotse. Die hebben altijd een heupflesje whisky onder de rok. Rekening houdende met ons ‘punt 2 hierboven’ hoeven ze niet eerst te bevallen. Wat wel interessant kan zijn: hun familienaam. Grant, Dewar, Bell of iets dergelijks … kan een goed begin zijn van een comfortabel en lekker leven.
