Vele maanden geleden had ik plots een goed idee voor een mooi stukje … ik krabbelde snel een paar woorden neer op een kattebelletje (nota voor later werk). Het was iets in verband met Brigitte Bardot.
Ik had al heel lang een boontje voor haar. Bijna zeventig jaar. Op mijn studeerkamer hing ooit een netjes uitgeknipte foto van haar aan de muur, naast die van Fausto Coppi. Voor de jongelingen onder jullie: Coppi was een renner die in de Ronde van Frankrijk onoverwinnelijk was. Qua uiterlijk niet te vergelijken met Brigitte, maar op de fiets ontegenzeggelijk veel beter. Hoewel … we weten, vreemd genoeg, weinig over het fietsverleden van Bardot.
Drie weken geleden viel mijn oog op dat kattebelletje.
Ik dacht: dat is iets voor in de BWA-blog. Ik popelde al …
Sterft ze toch wel zeker!
Akkoord, je kunt dat niemand kwalijk nemen, maar … geef toe … het zou voor mij een stuk gemakkelijker geweest zijn.
Maar je kunt niet geloven in welke grote mate het toeval wanhopige blogschrijvers ter hulp schiet. Ik had nog maar net, na het horen van dat droevige nieuws, een Old Pulteney uitgeschonken of mijn oog viel op een ander kattebelletje van me: iets over Beyoncé.
De link was rap gelegd! Dit was mijn redding. Er valt over beide dames toch wat te zeggen.
Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben ervan overtuigd dat je, even gemakkelijk als ik, een aantal opvallende gemeenschappelijke eigenschappen kunt opsommen. Maar jullie zijn verkeerd bezig. Ik weet waaraan je denkt, maar ik had het over iets helemaal anders.
In de media wordt er met geen woord over gesproken, maar in het leven van zowel Bardot als van Beyoncé vinden we ‘whisky’ terug. Zij het voor Bardot zonder ’e’, en voor de Amerikaanse mét.
Meer nog … we weten ook welke whisky!
Lang geleden was Bardot op rondreis door Schotland. Geen idee waar en wanneer het bij haar opkwam, maar op zeker ogenblik ging ze schuilen in een pub. Volgens getuigen vroeg ze om een ‘lekkere whisky’, maar gaf daarbij blijk van weinig inzicht in de Schotse whiskywereld. Wie om een ‘lekkere whisky’ vraagt, verraadt meteen zijn of haar zwakke kennis en beseft niet dat dit een pleonasme is, zoals ‘witte sneeuw’ of ‘groen gras’. Alle whisky’s zijn lekker.
Men gaf haar een Glenmorangie. Bingo.
Brigitte was niet te houden! Ik heb geen verdere details waaruit dat enthousiasme duidelijk zou blijken, behalve het feit dat ze op slag 240 flessen bestelde. De helft voor haar verblijf in Zwitserland en de rest naar haar optrekje in Saint-Tropez. Dat maakt van haar nog meer een vrouw naar mijn hart. Van Fausto Coppi weet ik niet eens of hij ooit een druppel alcohol binnenhad.
Maar het meest opvallende is nog wel dat ook Beyoncé iets met Glenmorangie te maken heeft.
Het is een typisch Amerikaans verhaal. Tijdens de drooglegging in Amerika was haar overgrootvader David Hugue een moonshiner. Een sluikstoker, dus. Daardoor voelde Beyoncé plots dat ze ook iets met whisky te maken had. Vooral met dure whisky. Ze stapte naar Moët Hennessy om een flesje ter ere van haar voorvader te creëren. Het werd SirDavis, een ‘Amerikaanse’ whiskey samengesteld door
Master Distiller Dr. Bill Lumsden van Glenmorangie en Ardbeg, op basis van 51% rogge en 49% gerst. Er volgde (in Texas) een finish in PX-sherryvaten.
Mocht het je interesseren: het aroma kent tonen van Demerara-suiker en de smaak doet denken aan toffee en kruiden met een citrusachtige boventoon.
En de fles is mooi, met ribbeltjes, mocht je natte handen hebben.
En nu maar hopen dat er niets gebeurt met Beyoncé, vóór dit verschijnt.
Ik zag een paar foto’s van haar … Met het weer dat we nu hebben, zou ze zich toch wat warmer moeten kleden.
