Het deed heel wat stof opwaaien in de voetbalwereld: de invoering van de ‘hydration break’. Midden in een speelhelft wordt de bal even stilgelegd; alle spelers rennen naar de zijlijn en krijgen een flesje aangereikt. Wat in het flesje zit, weet ik niet en het kan me ook niet schelen. Mocht ik in het geval zijn, dan zou ik alleen maar hopen dat het iets anders is dan water.
Ze doen het om de spelers de kans te geven vocht binnen te nemen, want het is daar af en toe heel warm. Zesendertig graden en meer! In de schaduw! En als je al gekeken hebt, dan weet je dat er daar niet veel schaduw is op zo’n voetbalplein. Je hebt wel een plekje van die drone die daarboven hangt, maar die hangt geen twee seconden stil. Je hebt weliswaar soms de schaduw van een van de tribunes, maar als alle spelers daarin gaan rondlopen, zijn die trainers weer niet content.
Maar wat me hierbij ergert: sommige voetbalfanaten gunnen het die voetballers niet.
“Het breekt de gang van het spel”, zeggen ze.
“Het is alleen maar ingevoerd om tussendoor drie minuten extra reclame te kunnen uitzenden,” zeggen anderen dan weer.
Echt waar? Zouden de Amerikanen dat alleen maar doen voor het geld? Zijn die gasten zo?
Kijk, om kort te zijn: ik ben voorstander van de hydration break. Ik vind zelfs dat ze het frequenter zouden moeten doen. Het gebeurt nu telkens rond de drieëntwintigste spelminuut. Dat is laat, hè.
Neem mij als voorbeeld: ik begon deze blog twaalf minuten geleden en ik ben al aan mijn eerste hydration break: een Old Pulteney Port finish. Geen seconde te vroeg.
Maar er is meer met dat WK Voetbal dat me op de lever ligt.
Er zit een soort fanatieke partijdigheid achter de berichtgeving eromheen. Neem die ploeg van de ‘Kaapverdische Eilanden’. Ze speelden 0-0 tegen een derderangsploegje als Spanje. De kranten stonden er vol van. Wat een resultaat! Wat een resultaat! Die doelman had op slag 4,6 miljoen volgers op zijn ‘social’; 4,6 miljoen! En die eilandengroep telt met moeite 600.000 inwoners. Ze moesten een crowdfunding organiseren om voetbalschoenen en truitjes te kopen. Hoe noemt Trump die gasten ook weer? ‘Terrible journalists’. Juist. Waarschijnlijk van CNN.
En wat schreven ze over de Schotten? Die, tussen haakjes gezegd, met 0-1 wonnen van de titelkandidaat Haïti! Dat ze het luidste volkslied gezongen hebben sinds het allereerste WK.
125 decibels! Is dat alles?
Nee.
Ook dit nog: Craig Ferguson, een Amerikaanse fan van de Tartan Army, is zijn kilt kwijt. De 22-jarige Schot legde 4.500 kilometer af, van Los Angeles naar Boston, om naar de match van de Schotten te gaan kijken. Te voet! In kilt. Voor een goed doel. De eerste ooit. Maar nu is zijn kilt zoek. De schuld van zijn moeder. Verkeerd verstuurd.
Was dat het belangrijkste wat ze te vertellen hadden nadat de Schotten, voor het eerst in 28 jaar aan het WK weer deelnamen? En wonnen?
Ja?
Wel, dan hebben ze wel het belangrijkste gemist! Gelukkig dat we er nog zijn om dat recht te trekken!
Kijk, dit is pas ‘nieuws’: ter gelegenheid van het WK 2026 brachten de Schotten 14 nieuwe whisky’s uit! Allemaal gelinkt aan voetbal of voetballers.
Om er maar een paar te noemen: Auchentoshan biedt een whisky van 28 jaar aan. Zie je de link? Gedistilleerd toen de Schotten de vorige keer deelnemen.
Seven Sons, het onafhankelijke bottellabel van 8 Doors Distillery, brengt er een met Schots-Braziliaanse invloed.
Gordon & MacPhail stelde vijf uiterst zeldzame single malts samen, gemaakt in jaren die overeenkomen met belangrijke mijlpalen in het Schotse voetballeven.
De SMWS (Scotch Malt Whisky Society) noemt zijn nieuwe fles ‘Een topper voor Amerika’, met een knipoog naar een successong..
Master of Malt zorgde voor een 12 jaar oude whisky van Highland Distillery en een 27 jaar oude whisky van Ben Nevis. Fife Independent Bottlers (FiB whisky) heeft samen met de Tartan Army Sunshine Appeal een speciale botteling gelanceerd ter ere van de deelname van Schotland aan het WK.
Finn Thomson (de negende generatie bottelaars) lanceerde drie whisky’s ter ere van de terugkeer van Schotland naar het WK: een Glen Garioch van 28 jaar oud; een Tamnavulin van 12 jaar oud en een North British single grain van 28 jaar oud, gedistilleerd op 10 juni 1998, de dag dat Schotland tegen Brazilië speelde in het WK van 1998.
En er zijn er nog, maar er is net een hydration break.
Over drie minuten ben ik er terug.
